Jolan­ta Gra­bow­ska-Mar­kow­ska – lekarz medy­cy­ny, pedia­tra, od 1990 r. zało­ży­ciel i pre­zes Spo­łecz­ne­go Towa­rzy­stwa Hospi­cjum Cor­dis w Mysło­wi­cach.

W latach 1974–78 uczen­ni­ca Liceum Ogól­no­kształ­cą­ce­go im. T. Kościusz­ki w Mysło­wi­cach. Następ­nie w latach 1978 – 1984 – stu­dent­ka Wydzia­łu Lekar­skie­go Ślą­skiej Aka­de­mii Medycz­nej w Kato­wi­cach. Słu­chacz­ka stu­dium teo­lo­gicz­ne­go filii kato­wic­kiej Kato­lic­kie­go Uni­wer­sy­te­tu Lubel­skie­go w latach 1983 – 1987. W roku 1999 koń­czy I, a w roku 2002 – II sto­pień spe­cja­li­za­cji z zakre­su pedia­trii, zaś w 2003 r. – spe­cja­li­za­cję z zakre­su medy­cy­ny palia­tyw­nej.  Absol­went­ka stu­diów pody­plo­mo­wych „Medy­cy­na Bólu” w Medycz­nym Cen­trum Kształ­ce­nia Pody­plo­mo­we­go Uni­wer­sy­te­tu Jagiel­loń­skie­go w Kra­ko­wie oraz „Orga­ni­za­cji zarzą­dza­nia w służ­bie zdro­wia”. Absol­went­ka Cało­ścio­we­go Szko­le­nia Pody­plo­mo­we­go z zakre­su psy­cho­te­ra­pii sys­te­mo­wej i psy­cho­dy­na­micz­nej (szko­le­nie zin­te­gro­wa­ne) Fun­da­cji Kra­kow­skiej Kate­dry Psy­chia­trii im. J.J. Hau­ben­stoc­ków oraz czte­ro­let­nie szko­le­nie w Kra­kow­skim Ośrod­ku Tera­pii ul. Mio­do­wa 8 w latach 2003 – 2012. Nie­usta­ją­ca w dosko­na­le­nia swo­ich kwa­li­fi­ka­cji zawo­do­wych.

Zało­ży­ciel­ka i dyrek­tor­ka pierw­sze­go na Ślą­sku sta­cjo­nar­ne­go hospi­cjum dla doro­słych oraz pierw­sze­go w Pol­sce sta­cjo­nar­ne­go hospi­cjum dla dzie­ci. W 1999 r. lau­re­at­ka „Żół­te­go Żon­ki­la” – odzna­cze­nia Pol­skie­go Komi­te­tu Zwal­cza­nia Raka. W 2000 r. uho­no­ro­wa­na meda­lem im. M. Curie – Skło­dow­skiej przy­zna­wa­nym przez Pol­ski Komi­tet Zwal­cza­nia Raka, za szcze­gól­ne zasłu­gi w zwal­cza­niu cho­rób nowo­two­ro­wych. W 2004 r. nomi­no­wa­na do gru­py 100 naj­mą­drzej­szych osób woje­wódz­twa ślą­skie­go. Lau­re­at­ka Nagro­dy „Mio­dy” Dzien­ni­ka Zachod­nie­go. W 2008 r. lau­re­at­ka ogól­no­pol­skiej Nagro­dy św. Kami­la. W 2009 r. wyróż­nio­na nagro­dą Nar­cy­za, a tak­że pre­sti­żo­wą nagro­dą imie­nia Juliu­sza Ligo­nia przez „Civi­tas Chri­stia­na” za wie­lo­let­nią i kon­se­kwent­ną posłu­gę dla cho­rych.

W 2010 r. przy­ję­ta do gro­na Kawa­le­rów Orde­ru Uśmie­chu przez Mię­dzy­na­ro­do­wą Kapi­tu­łę Orde­ru Uśmie­chu. Dołą­cza rów­nież do gro­na 50 nie­zwy­kłych Kobiet Ślą­ska w ple­bi­scy­cie Dzien­ni­ka Zachod­nie­go. W maju 2007 r. jako wykła­dow­ca uczest­ni­czy w IV Świa­to­wym Kon­gre­sie Rodzin pod hasłem „Rodzi­na – Wio­sną Euro­py i Świa­ta”.

W 2013 r. zosta­je lau­re­at­ką kon­kur­su Aktyw­ność Kobiet w Kate­go­rii „Pod­miot Gospo­dar­ki Spo­łecz­nej”. Otrzy­mu­je też nagro­dę Polcul Jerzy Boniec­ki Foun­da­tion za stwo­rze­nie pierw­sze­go na Ślą­sku sta­cjo­nar­ne­go hospi­cjum dla doro­słych i pierw­sze­go w Pol­sce sta­cjo­nar­ne­go hospi­cjum dla dzie­ci. W 2016 roku otrzy­ma­ła nagro­dę Per­ła Gen­tle­Wo­man za dzia­łal­ność na rzecz spo­łecz­no­ści Ślą­ska. Autor­ka ksią­żek: „Kar­li­czek i inni (Zagad­ki hospi­cyj­ne)”, „Buen Cami­no” i „Naj­słab­sze Ogni­wo” – zapi­ski z rowe­ro­wej piel­grzym­ki Kon­stan­ca – Jero­zo­li­ma w inten­cji o pokój oraz skryp­tu „Opie­ka hospi­cyj­na nad dziec­kiem w sta­nie ter­mi­nal­nym”. Współ­au­tor­ka książ­ki na temat pra­cy w hospi­cjum „Pomóż mi!”,  prze­wod­ni­ków „Cami­no Por­tu­gu­es – Por­tu­gal­ska Dro­ga Św. Jaku­ba” oraz autor­ka wyda­nej w 2016 roku książ­ki „Za zakrę­tem – roz­mo­wy istot­ne”, opo­wia­da­ją­cej histo­rie osób zwią­za­nych z Hospi­cjum Cor­dis.
Jej arty­ku­ły uka­zy­wa­ły się cyklicz­nie w tygo­dni­ku „Nie­dzie­la” i mie­sięcz­ni­ku „Gości­na w ser­cu”. Wie­lo­let­ni wykła­dow­ca w wyż­szych uczel­niach medycz­nych oraz licz­nych kur­sów z zakre­su medy­cy­ny palia­tyw­nej.

Orga­ni­za­tor­ka wie­lu przed­się­wzięć m.in. kolo­nii hospi­cyj­nych dla dzie­ci cho­rych i osie­ro­co­nych. Mat­ka Nata­lii, Woj­cie­cha, Macie­ja i Miko­ła­ja. Jej zain­te­re­so­wa­nia to: psy­cho­lo­gia i lite­ra­tu­ra. W wol­nych chwi­lach upra­wia pły­wa­nie, wędrów­ki gór­skie (odby­ła sied­mio­krot­nie wypra­wę do San­tia­go de Com­po­ste­la). Dwu­krot­nie uczest­ni­czy­ła, jako lekarz pedia­tra w misjach Fun­da­cji Fu Shen Fu w Ekwa­do­rze.

 

O Hospi­cjum Cor­dis …

Spo­łecz­ne Towa­rzy­stwo Hospi­cjum Cor­dis jest naj­star­szym hospi­cjum sta­cjo­nar­nym w połu­dnio­wej Pol­sce, od 28 lat ota­cza opie­ką domo­wą i sta­cjo­nar­ną dzie­ci i doro­słych w ter­mi­nal­nej fazie cho­ro­by nowo­two­ro­wej oraz dzie­ci w prze­bie­gu nie­ule­czal­nych cho­rób zagra­ża­ją­cych ich życiu.  Opie­ka jest cał­ko­wi­cie bez­płat­na, co jest szcze­gól­nie istot­ne gdyż Pod­opiecz­ni i ich rodzi­ny, czę­sto po dłu­gim i kosz­tow­nym lecze­niu, znaj­du­ją się w bar­dzo trud­nej sytu­acji finan­so­wej.

Celem zespo­łu tera­peu­tycz­ne­go hospi­cjum jest udzie­le­nie cho­rym umie­ra­ją­cym i ich rodzi­nom wszech­stron­nej i spe­cja­li­stycz­nej opie­ki.
Opie­ką hospi­cyj­ną obję­ci są doro­śli cho­rzy z tere­nu woje­wódz­twa ślą­skie­go, jed­nak do cho­rych dzie­ci dojeż­dża się nawet do 100 km.

Hospi­cjum Cor­dis to nowo­cze­sny ośro­dek w któ­re­go skład wcho­dzi seg­ment reha­bi­li­ta­cyj­no – ambu­la­to­ryj­ny oraz część sta­cjo­nar­na.
W domu hospi­cyj­nym znaj­du­je się 38 pokoi z cze­go 9 pokoi dla naj­młod­szych. Wpro­wa­dzo­ną inno­wa­cją jest to, że każ­dy pokój daje moż­li­wość prze­by­wa­nia cho­re­go dziec­ka lub doro­słe­go z opie­ku­nem lub człon­kiem rodzi­ny są to zatem poko­je rodzin­ne. Poko­je są jed­no­oso­bo­we z łazien­ka­mi z moż­li­wo­ścią noc­le­gu dla rodzi­ny, a for­ma domu i jego wnę­trza odda­ją kli­mat rodzin­ne­go i domo­we­go cie­pła. .

Budy­nek przy­sto­so­wa­ny jest dla osób nie­peł­no­spraw­nych – sze­ro­kie kory­ta­rze, drzwi, win­dy, par­kin­gi i pod­jaz­dy dla wóz­ków. Ze świe­tli­cy i czę­ści pokoi znaj­du­ją­cych się na par­te­rze, dzię­ki zli­kwi­do­wa­niu barier archi­tek­to­nicz­nych ist­nie­je moż­li­wość bez­po­śred­nie­go wyj­ścia na oto­czo­ny rusty­kal­nym murem, peł­nym kwia­tów i ście­żek ogród. W każ­dym poko­ju znaj­du­ją się duże okna umoż­li­wia­ją­ce cho­re­mu kon­takt ze świa­tem i przy­ro­dą.

Spe­cja­li­stycz­na opie­ka w Hospi­cjum Cor­dis obej­mu­je wszyst­kie wymia­ry życia cho­re­go i jego rodzi­ny.  Prio­ry­te­tem pra­cy zespo­łu jest zwal­cza­nie bólu i innych obja­wów soma­tycz­nych, popra­wie­nie jako­ści życia i spraw­no­ści cho­rych poprzez reha­bi­li­ta­cję rucho­wą oraz dzia­ła­nia z zakre­su fizy­ko­te­ra­pii i kine­zy­te­ra­pii, łago­dze­nie cier­pie­nia fizycz­ne­go, psy­chicz­ne­go i ducho­we­go.
Udzie­la­my cało­ścio­wej pomo­cy i wspar­cia rodzi­nie w okre­sie opie­ki nad cho­rym oraz w cza­sie żało­by. Pro­wa­dzi­my dzia­łal­ność dydak­tycz­ną i szko­le­nio­wą ( w tym sze­rze­nie idei opie­ki hospi­cyj­nej i edu­ka­cja pro­fe­sjo­na­li­stów ).

Wykwa­li­fi­ko­wa­ny, wie­lo­dy­scy­pli­nar­ny zespół tera­peu­tycz­ny Hospi­cjum Cor­dis to leka­rze, pie­lę­gniar­ki, opie­ku­no­wie medycz­ni, reha­bi­li­tan­ci , psy­cho­lo­dzy, księ­ża oraz wolon­ta­riu­sze – wszy­scy dokła­da­ją wszel­kich sta­rań aby pod­no­sić jakość życia cho­re­go i jego rodzi­ny. Zespół hospi­cyj­ny sta­ra się speł­niać wszyst­kie marze­nia naszych pod­opiecz­nych (szcze­gól­nie naj­młod­szych), od pro­stych , zwy­czaj­nych jak wyj­ście do kina czy zoo do tych naj­bar­dziej sza­lo­nych i zda­wa­ło­by się nie­re­al­nych jak  lot heli­kop­te­rem, lot balo­nem, wyjazd do Chin i wie­le innych.
Razem z naszy­mi pod­opiecz­ny­mi obcho­dzi­my wszyst­kie świę­ta i pry­wat­ne uro­czy­sto­ści rodzin­ne. Co roku orga­ni­zu­je­my Miko­ła­ja oraz Dzień Dziec­ka, na któ­re zapra­sza­my nie tyl­ko naszych naj­młod­szych pod­opiecz­nych cho­rych i osie­ro­co­nych ale tak­że dzie­ci z Domów Dziec­ka, zaprzy­jaź­nio­nych szkół oraz ośrod­ków dla dzie­ci nie­peł­no­spraw­nych.
Spo­łecz­ne Towa­rzy­stwo Hospi­cjum Cor­dis jako pierw­sze w Pol­sce zaczę­ło orga­ni­zo­wać wyjaz­dy wypo­czyn­ko­we dla dzie­ci cho­rych i osie­ro­co­nych . Co roku orga­ni­zu­je­my zimo­we i let­nie wyjaz­dy kolo­nij­ne – dzie­ci wyjeż­dża­ją w góry, nad morze, nad jezio­ra.